Antanarivo en Lemur Park
Majunga
Ankarafantsika
Diego
Ile Sainte Marie
Tamatave
Antsirabe tot Mananjary
Tsimbazaza Zoo

Ik tik dit bericht vanuit het zelfde cybercafe als het eerste bericht vanuit Tana, De kop is eraf. De stad Tana is op zich nog dezelfde stad als toen maar toch bekijk ik haar met heel andere ogen, nu ik zo lang over het eiland heb gezworven. Destijds was alles nieuw en onbekend en liep ik wat onwennig rond. Nu heb ik het meeste wel in de een of andere vorm gezien op andere plaatsen en voel ik me bijna een expat. Tana voelt een beetje als thuiskomen, veilig en vertrouwd, al ben ik nog steeds vele duizenden kilometers van huis.

Dat de stad anders op me overkomt komt ook doordat Anita bij me is, die enkele jaren hier heeft gewoond. Ook doordat zij Malgache spreekt kom ik op plekken die ik anders niet had gevonden. Dinsdag in de hele vroege ochtend heb ik haar opgehaald van het taxi-brousse station. Dat was nog een hele toer want wederom door leegrakende telefoons had ik niet kunnen vragen met welke transporteur ze zou reizen, waardoor ik echt urenlang heb moeten ronddolen, in het laatst met de wanhoop nabij, voordat we elkaar gevonden hadden. Ik was wel even bang dat de golf van kleinere tegenslagen zou culmineren in die grote tegenslag die ik vreesde (echt vanalles ging door mijn hoofd)  maar gelukkig kwam alles goed.

Ook met de punch bleek het overigens allemaal mee te vallen; Anita vertelde me (lachend om mijn bezorgdheid) dat die fles al zo was toen we de punch maakten (het was een gebruikte fles uit het keukenkastje van familie van haar waar we de punch hebben gemaakt) dus van glasscherven in de rum is geen sprake. Hij is nog gewoon drinkbaar zonder risico van openscheurende ingewanden. Alles is nu extra goed dichtgetaped en ik ga toch een poging doen hem mee te nemen.

Momenteel zitten we in een ander, veel beter hotel dan het Karibotel. Le Muraille de Chine is minder poenig en ook goedkoper, maar de kamer is mooi en licht en comfortabel en heeft grote ramen. Het restaurant is ook prima, Chinees zoals de naam al zou kunnen doen vermoeden. Ik zit nu uit te buiken van krabsoep met massa’s peper en knoflook en inktvis met zoetzure saus.

Deze laatste dagen ga ik lekker rustig aan doen, nou ja, rustig, in ieder geval geen spannende reizen meer, geen lijdenswegen in taxi-brousses meer, geen barre tochten door de loeiende hitte, maar lekker in de (vrij koele) stad bijkomen van al dat gezwerf. Zondagmiddag zet ik Anita op het vliegtuig naar Ile Sainte Marie en die avond/nacht kom ik zelf weer terug naar de “beschaafde” wereld. Ik neem flink wat extra bagage in mijn rugzak mee, en niet alleen maar materiele.

Madagascar is een geweldig land waar ik waarschijnlijk nog wel een keer ga terugkomen, en ik heb het hier heel goed naar mijn zin gehad. Toch ben ik ook wel blij om weer terug naar mijn vertrouwde Nederland te kunnen. Want er zijn toch best veel dingen die ik gemist heb; ook dingen waarvan je niet snel zou verwachten dat je ze gaat missen. Zoals een lauwe kleffe kroket uit de muur van de Febo! En mijn god wat heb ik zin om weer lekker mijn moerstaal te kunnen praten en tussen mensen te zijn die ik gewoon begrijp zonder moeite en communicatieproblemen want dat Frans de hele tijd werd ik op den duur wel een beetje zat, hoewel ik wel enorme vorderingen heb gemaakt en mijn woordenschat flink is uitgebreid.

Ik spreek jullie allemaal weer in het koude kikkerlandje!! 

Door de regen is de toch al niet bijster goede weg naar Morondava nog slechter geworden dan ie al was. Een Pool die ik tegenkwam had deze weg per motorfiets bereden, een paar weken geleden, in de nog droge tijd en toen vond ie het al een nachtmerrie, terwijl het me geen onervaren rijder leek: half Afrika had hij al bereden. Wat verder navragen bij een taxi-brousse leerde me dat de reis per taxi-brousse momenteel geschat wordt op anderhalve tot 2 dagen pure reistijd, maar waarschijnlijk veel meer.

De poolse jongen adviseerde me om eerst over een goede weg naar Toliara te gaan, ook een kustplaats die een flink stuk zuidelijker ligt, en vandaaruit vervoer zien te versieren naar Morondava, want op dat traject gaat er geen taxi-brousse. Op mijn kaart zie ik op dat traject alleen dunne lijntjes van het type karrenspoor, dus ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat dat ook flink veel tijd en moeite in beslag gaat nemen.

Ik kon natuurlijk het vliegtuig nemen; 120 euro heen naar Morondava vanaf Mananjary (via Tana), een dagje of hoogstens 2 dagen blijven en daarna ook weer 100 euro terug. 220 euro om wat bomen te zien… Toen heb ik dus al min of meer besloten om het van mijn programma te schrappen. Maar er volgde meer tegenspoed.

Eerst verloor ik mijn Bradt reisgids in Manakara, mijn dierbare boek dat zowat mijn bijbel was geworden. Ik denk dat ik het op mijn tafel in een restaurant heb laten liggen maar toen ik daar later terugkwam hadden ze mijn gids niet gevonden. Waarschijnlijk meegenomen door dezelfde hongerige kindertjes die al eerder de schalen en koppen van de gegrilde gamba’s zo’n beetje van mijn bord gristen. Nou had ik die gids niet zo hard meer nodig als in het begin maar zeker de uitstekende plattegrondjes van de steden en de hotelrecensies zijn toch vrij handig als je in een compleet onbekende stad komt.

Nou stond er sowieso geen kaartje van Mananjary in de gids, want dit stadje is op zich 3 keer niks. Ik herinnerde me dat in de reisgids stond dat iedereen naar het noorden, naar Manakara, aan het trekken was. En dat klopte inderdaad wel want er was geen ruk te beleven. Maar het hotel dat ik (met behulp van een pousse pousse) had gevonden lag wel zo mooi (direct aan het strand, in een prachtige tuin) en comfortabel (een joekel van een bungalow, mooi ingericht en voorzien van alle gemakken) en erg aardige (Franse) eigenaars dat ik spontaan besloten heb om niet 1 nacht maar 2 nachten te blijven. Wel ruim op tijd een kaartje gereserveerd voor de taxi-brousse naar Ambositra, die me zou op komen halen bij mijn bungalow.

Om 3 uur ‘s middags zou hij vertrekken; ongeveer 7 à 8 uurtjes reizen dus aankomst in de nacht. Ik zat klaar om te vertrekken, blij dat ik weer verder kon, want ik begon me toch wat te vervelen. Toen kwam er een jongen op de fiets op me af en ik herkende hem van het taxistation. Helaas, zei hij, er waren maar 5 reserveringen voor de taxi en dan is de reis niet rendabel. Dus hij gaat vandaag niet, morgen gaat de volgende.

Damn!! Zat ik nog een dag vast in dat gehucht! Het lot wilde ook dat ik net een half uurtje daarvoor Anita had gebeld dat ik de 27e in Tana zou zijn; zij zou meteen gaan reserveren voor de boot en taxi en ze zou dan de 28e in de vroege ochtend in Tana aankomen. En ik had geen zin om die afspraak een dag op te schuiven. Nu had ik niet eens meer tijd om Ambositra fatsoenlijk te bezoeken, want ik zou meteen de volgende dag alweer vroeg richting Tana moeten gaan. Dus heb ik mijn kaartje maar uitgebreid tot aan Tana rechtstreeks. Van gisteren 4 uur ‘s middags tot vanmorgen 6 uur heb ik dus in de taxi-brousse gezeten, geen oog dichtgedaan door de vele bochten en de harde muziek die de chauffeur nodig had om wakker te blijven. Mijn laatste taxi-brousse rit voorlopig; en ik heb er ook wel eventjes genoeg van.

Ter compensatie dacht ik maar een lekker duur hotel te nemen, en ik herinnerde me het Karibotel uit mijn reisgids nog wel. Dat was inderdaad niet goedkoop, zeg maar gerust astronomisch duur in vergelijking met andere hotels maar soit. Ze accepteerden Visa dus geen probleem. Helaas bleken ze alleen nog maar kamers met 2 enkele bedden te hebben, normaal vind ik dat niet erg maar nu wilde ik natuurlijk per se een 2 persoons bed. Ik hoorde dat pas op de kamer dus alle bagage weer naar beneden gezeuld, en de receptie koortsachtig laten zoeken naar een andere kamer want ik zou anders een ander hotel gaan zoeken. Uiteindelijk toch een kamer gevonden, deze had zelfs een bad. Ja hoor; deze is OK zei ik na een hele korte bezichtiging tegen de porter, en ik plofte volkomen uitgeput op het bed neer. Voordat ik dus zag dat het raam niet buiten uitkwam maar gewoon op de (muffige) gang en daar heb ik een godsgruwelijke hekel aan. Helaas, sleutel geaccepteerd is 1 nacht betalen dus betaal ik nu 27 euro (!!!!) voor 1 nacht in een muffe kamer die ook nog eens lawaaiig is en niet zo heel veel privacy biedt.

Maar het verhaal gaat door. Toen ik mijn tanden wilde gaan poetsen bleek mijn toilettas flink naar rum te ruiken. Oh shit, dacht ik meteen. 1 van de 3 flessen met punch bleek inderdaad te lekken, ondanks dat ik hem grondig had dichtgetaped met dik plakband. Er was niet veel punch verloren gegaan maar toen ik de fles opendeed bleek de reden van lekkage te zijn dat er stukjes glas van de bovenkant van de hals waren afgebroken. En aangezien deze stukjes niet in de dop of plakband zaten, moeten ze wel in de rum zitten. Rum met glasscherven kan ik niemand aanbieden en zelf durf ik dat ook niet aan dus ik vrees dat de inhoud van die fles door de gootsteen zal moeten. Dat is nog eens alcoholmisbruik!!

Nou, laten we hopen dat hiermee de golf van tegenslagen ten einde is… en ik nog wat mooie dagen in Tana door kan brengen. Het is in ieder geval mooi weer.

Het “fijne” aan de trein van Fianarantsoa naar Manakara is dat ie heel vaak stilstaat, ook als je nog lang niet bent waar je moet zijn. Gelukkig had ik me deze keer niet verslapen, om half 7 was ik op het station. Ik had een plaats gereserveerd in de 1e klas aan het raam. Netjes om 7 uur vertrokken we maar enkele minuten later stonden we alweer stil. En toen gingen we weer een stukje terug, de andere kant op. Er bleek een locomotief van de rails gerangeerd te moeten worden.

Onderweg waren er flink wat stations waar mensen uit- maar vooral instapten. Ook werden er allerlei goederen in- en uitgeladen: massa’s bananen, hout, kratten water, bier en frisdrank, lege manden en zelfs kippen, eenden en wat konijnen.

Ik had wegens tijdgebrek niet ontbeten maar dat was geen probleem want op elk station ontstond vrijwel altijd spontaan een markt waar van alles en nog wat werd verkocht. Hardgekookte eieren, koeken en cake’jes, pakketjes zoete rijst verpakt en gekookt in bananenblad, sambos (hapjes die vergelijkbaar zijn met onze vlammetjes maar dan lekkerder), gefrituurde gamba’s, stukken gegrilde kip, worstjes, pindakoeken, en massa’s fruit zoals natuurlijk bananen, mango’s, lychees, corrosol (een soort groene reuzenlychees ter grootte van een flinke meloen) en ook vruchten die ik niet kende. Ja, van dat idee dat ik zou afvallen op deze reis komt echt weinig terecht!

Naarmate de reis vorderde werd de omgeving steeds mooier. Ik had in ieder geval de juiste kant gekozen, de linkerkant. Vanuit de rechterkant keek je vaak op tegen een rotswand maar ik zag uit over spectaculaire berglandschappen, mooie watervallen en indrukwekkende rijstplateus.
Als je zo vaak stopt dan gaat de reis niet echt snel, en ook de snelheid van de trein zelf was niet heel erg hoog. Daarbij vergeleken is zelfs het kleinste boemeltje in Nederland een hogesnelheidstrein. Als je ook de rails bekeek, die niet echt heel recht te noemen was, en vol zat met de beruchte “kattenruggen” was dat ook niet zo gek. Op de borden op stations waar we stopten zag ik aangekondigde vertrektijden die 2 tot 3 uur vroeger waren dan we er werkelijk waren. Ik hield er dus al rekening mee dat we met flinke vertraging aan zouden komen in Manakara. Maar netjes om 17 uur, 10 uur na vertrek, exact zoals in mijn reisgids stond aangegeven, reden we de stad binnen. Het was best bizar toen we het vliegveld passeerden en de trein de start- en landingsbaan bleek te kruisen…

Manakara is weer een pousse pousse stad, en bij het station stond weer een heel leger klaar dat de uitgang versperde. Het was een flinke chaos, en in het tumult ramde ik per ongeluk met mijn paraplu die ik in Fianar had gekocht (veel regen daar!) keihard tegen de kanis van een van de chauffeurs. Toen die daar met een bloedende bek stond kon ik er natuurlijk niet meer onderuit om me door hem te laten vervoeren en ik heb hem maar een passende fooi gegeven.

Het hotel dat ik op goed geluk had uitgekozen is een simpel en klein hotel bestaande uit een paar bungalows direct aan zee; een erg mooie plek. En het is het goedkoopste hotel dat ik tot nu toe heb gevonden: 14.000 Ariary, nog geen 6 euro per nacht. Luxe is het zeker niet, voor de wc moet ik wel naar buiten en in de douche vond ik een dode tor ter grootte van een veldmuis maar het is best uit te houden.

In de bungalow naast me zit een Fransman die hier voor 3 maanden is, niet rondtrekkend maar de hele tijd in het zelfde hotel. Het zal hem blijkbaar erg bevallen hier, maar mij lijkt dat wel erg lang. Net even door het stadje heen gereden per pousse pousse en veel soeps is het hier niet. Gammel, rommelig en niet heel erg sfeervol. Morgen maar weer verder, want ik heb besloten dat ik nog helemaal naar het westen wil, naar Morondova, waar de beroemde Avenue des Baobabs is. Ik kan het tenslotte niet maken om niet de plek te bezoeken waarvan een foto bovenaan mijn weblog prijkt!

Afgelopen donderdag wilde ik van Tana naar Antsirabe reizen via taxi-brousse. Het gare routiere waarvandaan alle taxi-brousses vertrekken is aan de rand van de stad dus nam ik een stadstaxi; die was zo gevonden. Nog voordat we het station opreden renden er al een stuk of 3 jongens mee met de taxi, luid schreeuwend dat ik vooral HUN bus moest kiezen. Toen bekend was dat ik naar Antsirabe wilde, werd het helemaal chaos. De taxi stopte; meteen werden de 2 achterdeuren opengemaakt en er ontstond een gevecht om mijn backpack die op de achterbank lag. Aan beide kanten werd er aan getrokken, want als je de bagage in handen hebt dan moet de vazaha wel voor hun bus kiezen, zo leek de gedachte. Ik probeerde zelf ook mijn bagage te pakken te krijgen maar dat leek onmogelijk. De taxichauffeur kreeg het ook een beetje benauwd, al die gasten die aan zijn taxi aan het sjorren waren, dus hij begon naar voren te rijden om ze af te schudden. Iedereen er achteraan; met hun handen stevig in mijn backpack verankerd. Nu kreeg ik het flink op mijn heupen. Mijn hartgrondige vloek in het Nederlands, met veel harde g-klanken en rollende r’s bracht iedereen even in verwarring en ik zag kans om mijn bagage in handen te krijgen.

Ik koos op goed geluk de eerste de beste transporteur uit en mijn bagage werd op het dak gebonden. De taxi zat al half vol dus ik moest genoegen nemen met een plek in het midden, op een bank waarvan, zo bleek later, de rugleuning gaar was, zodat deze steeds naar achteren zakte, tot groot ongenoegen van de rij achter ons.

Het was slechts een paar uurtjes reizen, maar wel mooi, door de hooglanden van Tana, met geweldige uitzichten en bochtige wegen. Het grote nadeel van reizen per taxi-brousse is dat je niet veel stopt om bijv een foto te kunnen maken. 1 toiletstop was de enige pauze, en die was te kort om mijn nicotinebehoefte te bevredigen, en was nou net niet op een mooi plekje. Bovendien begon het te regenen, en gedurende de reis werd dat een enorme stortbui.

In Antsirabe begon het circus weer. Als enige vazaha in de bus werd ik ook als enige belaagd door een massaal leger van pousse pousse chauffeurs. Een pousse pousse is een soort van trekkar waar je inzit als een pacha (zo voel ik me in ieder geval wel) en die te voet, vaak op blote voeten! getrokken wordt door de “chauffeur”. Antsirabe is “de hoofdstad van de pousse pousse” dus er is allerminst een gebrek aan deze wagentjes; eerder een enorm overschot.

De chauffeur van de taxi gebood me echter te blijven zitten; hij zou me wel naar een hotel brengen; comfortabeler dan in de regen in een pousse pousse kruipen. Ik werd afgezet bij een klein en zeer goedkoop hotel, dat echter van prima kwaliteit bleek te zijn. Ook hier weer meerdere pousse pousses die me wilden meenemen op een toeristische tour door de stad maar in die regen had ik daar geen zin in.

De volgende dag was het mooi weer gelukkig. In de stad kwamen de rode karretjes op me af als vliegen op de stroop. Hele rijen stonden er, grotendeels leeg, en zelfs als je een blik van uiterste desinteresse opzet als je langsloopt probeert toch iedereen je aandacht te trekken en je tot een ritje te verleiden. Als je dan niet reageert denken ze dat je ze niet hebt gehoord en gaan ze harder roepen en lopen ze met je mee. Nee zeggen heeft weinig zin want ze blijven toch wel aandringen; beter werkt om ze gewoon straal te negeren en doen alsof ze niet bestaan. Maar ik heb uiteindelijk toch de hulp van een pousse pousse ingeroepen om een restaurant te vinden.

Antsirabe is een mooi stadje, netter en welvarender dan veel andere steden in Madagascar, en dat zal ook wel komen doordat de Star brouwerij hier zit, die het Three Horses Beer brouwt dat in het hele land massaal gedronken wordt. Deze brouwerij bleek vlakbij mijn hotel te zijn, ik moest daar even naartoe voor wat foto’s. Onderweg werd ik aangesproken door een man, of ik de paarden wilde zien. Nou ja, vooruit, en ik werd meegenomen naar een weilandje waar 2 suffige knollen stonden. Ik wilde vast wel een ritje maken. Nou had ik nog nooit op een paard gezeten maar je bent een Hengstmengel of je bent het niet, dus stapte ik, enigszins onhandig, op. Paardrijden bleek eenvoudig: aan de linkerteugel trekken voor links, aan de rechterteugel voor rechts en allebei om te stoppen. Ik kreeg een tak in mijn handen waarmee ik het dier voor zijn reet moest rammen om vooruit te gaan. Ja ik was eerst te voorzichtig maar dat moest flink hard.

Na een rustig ritje dat best amusant was langs de brouwerij geweest voor de foto’s. Behalve een gebouw met bord en hele stapels kratten was er weinig bijzonders te zien; een tour was helaas niet mogelijk. Dus ben ik naar het hotel teruggegaan waar ik de tijd gedood heb met poolen tegen de hoteleigenaar en enkele gasten. Uiteraard heb ik, in het kader van verantwoord toerisme, de anderen laten winnen.

‘s Avonds gegeten in hetzelfde restaurant als die middag, restaurant “l’Arche”; de eigenaar had me verteld dat er die avond livemuziek zou zijn. Die bleek erg goed te zijn: een band met uitstekende muzikanten die leuke malgache muziek speelden. Het plezier spatte ervanaf. De tent zat stampvol, er was een prima sfeer en het eten was ook lekker. Aan mijn tafeltje kwam een Fransman zitten die op Reunion woont (de zoveelste al) en hier een paar weekjes op vakantie was. En hoera! Hij sprak Engels! De plaatselijke punch au gingembre ging er in als, tja, gemberkoek, met mede als gevolg dat het restaurant aan het eind van de avond een gigantische fooi kreeg, ik de muzikanten flink heb gesponsord; de pousse pousse chauffeur die me terugreed ook de dag van zijn leven had en de bedelaar zich door mijn gift zich te goed kon doen aan een koningsmaal en ik heerlijk heb geslapen.

De volgende dag verder naar Fianarantsoa. Op het taxistation bleek er een bus te staan die nog op 1 passagier wachtte, dus het was instappen en meteen gaan. Deze keer bestond het gezelschap voor meer dan de helft uit vazahas, allemaal fransen. Onderweg werden we gestopt door een gevaarlijk kijkende militair, compleet met automatisch geweer. Een van de fransen werd eruitgepikt; “Vous etes tourist? Passeport s’il vous plait!” Ik wilde ook mijn paspoort al gaan opzoeken maar de militair was tevreden en niemand anders hoefde iets te tonen. De fransman in kwestie had tijdens de hele reis een donkere zonnebril op; misschien was dat de reden dat hij eruitgepikt werd. De rest van de reis heeft hij de bril niet meer gedragen!

In Fianar kwamen we – wederom! – aan met gietende regen. Ik had natuurlijk geen paraplu en mijn regenjas zat in mijn backpack. Onderin. Handig he! In deze stad geen pousse pousse (waarom niet is me een raadsel) dus een gewone taxi naar het hotel. Vanuit hier wil ik de trein naar Manakara nemen. Die zou de volgende dag (zondag, gisteren dus) al gaan maar omdat ik nog geen kaartje had moest ik dan al rond 5 uur ‘s morgens in de rij gaan staan, en dat is me niet gelukt – heb me helaas verslapen. Dus moet ik wachten op de volgende trein die morgen pas gaat.

Gisteren wilde ik in de stad een foto maken en stonden er meteen kinderen bij me die ook op de foto wilden. Toen ik wilde afdrukken kwamen er uit allemaal hoeken en gaten nog meer kinderen tevoorschijn, tot er een hele groep stond die zich lachend liet fotograferen. Een paar van die kinderen waren daarna niet meer weg te slaan. Ze wilden wat te eten, en ik dacht: vooruit, dan ben ik misschien van ze af. Voor 500 Ariary, ongeveer 20 cent kocht ik een hele zak vol met oliebol-achtig gebak, genoeg om zowat de halve kinderbevolking van het stadje mee te voeden. Maar daarna waren ze helemaal niet meer weg te slaan. 3 kinderen bleven me hardnekkig volgen en vroegen me – letterlijk – het hemd van mijn lijf. Naast mijn shirt wilden ze ook mijn pet, mijn broek, mijn schoenen, biscuits, meer gebak, pennen, schriften, limonade en natuurlijk geld hebben. In welke taal of op welke manier of op welke toon ik ook zei dat ze dat echt allemaal op hun buik konden schrijven, het haalde niks uit. Gelukkig kwam na een tijd mijn redding aanlopen: de fransman uit de bus met de zonnebril. “Regarde ce vazaha la! J’ai entendu qu’il est tres riche, peut etre il veut vous donner des biscuits ou ses lunettes!” En weg waren ze.

Niet dat ik er spijt van heb; vooral de laatste weken waren geweldig en had ik voor geen goud willen missen. Na Ile Sainte Marie ben ik naar Tamatave gegaan, waar ik bijna 2 weken ben gebleven. Je kan er heel goed eten en het is een gezellige stad maar op zich is Tamatave niet zo heel groot en was ik er in andere omstandigheden sneller op uitgekeken geweest. Maar met het juiste gezelschap kun je je er prima vermaken. Maar ja; met het gezelschap dat ik had had ik me overal wel kunnen vermaken.

Het reisvirus begon toch weer te kriebelen en vanmorgen heb ik de taxi-brousse genomen naar Tana. Met loodzware bagage door de 3 literflessen punch in mijn rugzak en een nog zwaarder hart, want ik moest voorlopig afscheid nemen van ma cherie. Dat was niet gemakkelijk. Maar op zich ook wel lekker om even alleen te zijn al zal het wel wennen zijn want het was erg gezellig. Aan het eind van mijn vakantie zie ik haar gelukkig nog een paar dagen in Tana.

Ik heb nu mijn intrek genomen in Hotel Moonlight, een supergoedkoop, klein kamertje met alleen een bed en 2 stoelen maar ik hoef er toch maar 1 nacht te slapen. Morgen neem ik de taxi-brousse naar Antsirabe, de stad waar de Star brouwerij is gevestigd, die ik de afgelopen tijd enorm heb gesponsord door liters en liters THB bier te drinken. Ik verwacht dan ook wel minimaal een rode loper en een rondleiding door de brouwerij, en een uitgebreide proeverij.

Daarna ga ik verder naar Fianarantsoa, kortweg Fianar waar ik een paar dagen blijf. Vanaf hier gaat de trein naar Manakara, momenteel zo’n beetje de enige passagierstrein in Madagascar die nog rijdt. Iedereen die ik erover spreek is er lyrisch over, de reis moet erg mooi en leuk zijn. Het is weer zo’n reis die lang duurt: 10 uur of langer als er onvoorziene omstandigheden zijn zoals panne of koeien op de rails. Of dronken machinisten, corrupt spoorwegpersoneel, lekke banden, weet ik veel; ik kijk nergens meer van op.

In Manakara zal ik zo’n beetje aan het eindpunt van mijn reis zijn want veel tijd zal er dan niet meer over zijn. Ook geen Nationaal Park meer dus, maar ik ben er achter gekomen dat ik zelf ronddolen in steden veel leuker vind dan aan het handje van een gids over afgebakende paden lopen; en lemuren zijn leuke beesten maar als ik ze eenmaal heb gezien dan is het ook wel weer genoeg. Ik ben geen type dat gaat turven hoeveel soorten ze hebben gezien en hun resultaten gaan vergelijken met anderen zoals sommige toeristen die ik tegen ben gekomen.

Ik wil ook ruim voor 3 december terug in Tana zijn, niet alleen voor Anita maar vooral voor de verkiezingen. Er is toch grote kans dat wegen van en naar Tana afgesloten worden door tegenstanders van Marc Ravalomanana, om hem tegen te werken.

In Tamatave hoorde ik al hierover: het vliegveld daar is normaliter een internationaal vliegveld, met vluchten vanaf Reunion maar ook veel andere delen van de wereld. Omdat meneer de President Tamatave grotendeels links heeft laten liggen (de wegen in de stad zijn bar slecht en hij weigert middelen ter beschikking te stellen om ze te verbeteren bijvoorbeeld) is hij hier niet erg geliefd. De president wilde vanaf het buitenland naar Tamatave vliegen om daar campagne te voeren en zijn imago wat op te vijzelen en om die reden, lekker presidentje pesten, hebben ze het hele vliegveld maar gesloten voor internationaal verkeer. Met als bijeffect dat de toeristenindustrie een zware klap heeft gekregen en er ook op andere gebieden een crisis dreigt; al het internationale verkeer moet nu over de weg via Tana of over het water.

Een ander staaltje van Afrikaanse “democratie” is de staatszender van Madagascar. In Nederland is die redelijk onafhankelijk (kuch!) en hier heeft deze ook die pretentie. In mijn luxe hotel heb ik hier vaak naar kunnen kijken; er waren op het nieuws wel items over de verkiezingen maar die hadden allemaal het kopje “stem op Ravalomanana!” en bevatten uitsluitend beelden van juichende en blije aanhangers ondersteund door een blij propagandaliedje, breedsprakige toespraken van de president en zijn woordvoerders vol holle woorden (in het Malgache, maar ik had nu een tolk!) en beelden van de president samen met kinderen, terwijl hij mensen de hand schudt, enthousiaste (geënsceneerde?) getuigenissen van mensen uit het publiek over hoe geweldig hij wel niet is. Met geen woord werd gerept over de andere 13 kandidaten, en ook dingen als opiniepeilingen, waar je bij ons mee doodgegooid wordt, schitterden door afwezigheid. Inderdaad, het is de Berlusconi van Madagascar.

Maar goed ik dwaal af. Ik zit hier in het cybercafe eigenlijk te schuilen want het regent hier momenteel à la Hollandaise. En dan is het hier net zo grijs als in het kikkerlandje zelf hoor. Zometeen maar een restaurantje uitzoeken waar ik helemaal alleen ga eten (boehoehoehoe!!!) en daarna mijn bagage maar wat lichter proberen te maken ofzo. Jammer dat de punch au gingembre nog niet goed is, nou ja, niet jammer voor sommige van de thuisblijvers want daardoor ben ik gedwongen om de 2 flessen mee te nemen en ze jullie te laten proeven!

Punch au coco

Benodigdheden:
1/2 liter witte rum;
2 (bruine) kokosnoten of als je voor het gemak gaat 1/4 liter kant en klare kokosmelk;
5 eetlepels suiker;
5 eetlepels geconcentreerde gezoete melk;
3 à 4 vanillestokjes;
1 à 2 flinke kaneelstokken.

Doe de vanille en kaneel in een (liter)fles en schenk er de rum bij. Als je voor de kokosnoten gaat (lekkerder dan kant en klare kokosmelk): halveer de kokosnoten, drink het kokossap op en schraap de kokos uit de noten. Hiervoor bestaat een speciale grote kokosrasp die ik in NL nog nooit heb gezien waar je op moet gaan zitten maar het lukt vast ook met een ander soort rasp. Voeg een klein beetje water toe aan de geraspte kokos, ff mengen en pers dan met je handen de kokosmelk eruit. Daarna zeven, overgebleven kokospulp kun je hierna weggooien en de melk aan de rum toevoegen. Doe de geconcentreerde melk erbij; deze voorkomt dat de kokosmelk verandert in olie die bovenop je punch gaat drijven wat je niet wil. Doe de suiker in een pan; verhit langzaam tot de suiker begint te smelten en voeg wat water toe. Ondertussen blijven roeren totdat de karamel die je nu hebt mooi lichtbruin is en voeg dit ook toe aan de rum, naar smaak. Dit geeft ook de kleur aan de punch. Deze is nu klaar maar de smaak van de kaneel en vanille moet nog wel in de rum trekken; dit duurt een dag of 2. Regelmatig zachtjes schudden.

Punch au gingembre

Dit vind ik zelf een van de lekkerste punches; lekker pittig en bovendien erg makkelijk te maken.

Benodigdheden:
1/2 liter witte rum;
Flink wat verse gemberwortel;
5 eetlepels suiker;
3 à 4 vanillestokjes;
1 à 2 flinke kaneelstokken.

Rasp/schil en was de gemberwortel. In kleine langwerpige stukjes snijden en in de (liter)fles doen; deze moet ongeveer voor een kwart gevuld zijn. Doe er de rum bij en de kaneel en vanille. Maak karamel van de suiker zoals hierboven beschreven en doe dit ook erbij (naar smaak). De gember heeft langer nodig om in de rum te trekken; dit duurt wel een dag of 4 1 of 2 maanden minimaal; ook hier regelmatig schudden.

Ik heb momenteel een fles van beide op mijn hotelkamer staan; alleen vrees ik dat ze Nederland niet gaan bereiken, dit spul is gewoon veel te lekker!

Het betoverende begint al als je aan komt vliegen, in het relatief kleine propellorvliegtuig. Je ziet niks dan water, dat steeds dichterbij komt, zo dichtbij dat je echt denkt: laat ik mijn zwemvest maar vast onder de stoel vandaan halen. Op het laatste moment zwenkt het vliegtuig en doemt Ile Sainte Marie, een smal tropisch eiland op, bedekt met weelderige vegetatie, en omzoomd door kilometers strand.

Ik had nog geen hotel gereserveerd (dat doe ik nooit van te voren; om het spannend te houden ) dus ik heb er min of meer random eentje uitgekozen waarvan de omschrijving in de reisgids me wel aansprak. Criteria: goed eten, goedkoop en aan het strand, en een beetje centraal. Hotel Le Palourde bestond uit 5 bungalows aan het strand met een eigenaar die erg goed zou kunnen koken. Nou, dat klopte; ik heb er vaak gegeten (vis, gegrild, met gember of kokossaus, langouste, inktvis) en altijd was het superlekker.

De weg ernaartoe vanaf het vliegveld bestond uit zand met heel veel kuilen. Terwijl het toch de hoofdweg is, en het drukst wordt gebruikt. De oude, gammele Renault steunde, piepte en zuchtte, terwijl ik totaal overdonderd werd door wat ik zag en mijn ogen uitkeek. Overal palmbomen van allerlei soorten, en andere tropische planten, als een oerwoud, doorsneden door de weg en omzoomd door strand en de zee. In de lucht hing de bijna bedwelmende geur van kruidnagelen en vanille, dat overal langs de weg op matten lag te drogen. Bebouwing bestond vrijwel alleen uit bamboe hutten, vaak met daken van palmbladeren. Een sprookje, het paradijs, de Vergeten Wereld, was wat in me opkwam.

De bungalow in La Palourde was simpel maar comfortabel. De eigenaar sprak een beetje engels en dat was toch wel prettig. Hij voelde zich wel een beetje gegeneerd toen hij moest vertellen dat er momenteel geen stroom was, en dus ook geen water. Op mijn vraag of die stroomuitval vaak voorkwam lachte hij een beetje zenuwachtig.

Het bleek namelijk niet om stroomuitval te gaan. Dat woord dekte de lading gewoon niet. Hier was sprake van zeer sporadische stroomINval, op vrij onvoorspelbare momenten. Op het moment dat er weer eens stroom was ging de eigenaar de bungalows langs om te zeggen dat dit HET moment was om een douche te nemen (of eens lekker te gaan schijten want doortrekken zonder water kan ook niet, en met slechts een gordijn als scheiding tussen badkamer en slaapkamer is dat niet ideaal).

In het hotel zaten naast mij 2 franse stellen; een jong stel van mijn leeftijd en een ouder gepensioneerd stel. Het kostte mij even om het ijs te breken maar toen werd het erg gezellig. Er was punch au coco, au gingembre en au ananas du maison en dat hielp wel . Die was ontzettend lekker, vooral de punch au gingembre. Het eten was zoals al gezegd geweldig, en daar was ook de hotelhond het mee eens. Die kwam overal bedelen en at elke avond een lekker hapje mee, en hij had al gauw door dat hij bij mij het meeste succes had. Elke keer smokkelde ik wel een stukje vlees of vis onder tafel.

De “hoofdstad” is Ambodifatatra, maar van een stad is geen sprake want het stelt werkelijk geen drol voor. Een weg met wat gebouwen, tankstation, wat horeca, 2 duikscholen en enkele overige winkels. En 2(!) cybercafés maar elke keer als ik daar kwam zag ik een verveeld kijkende eigenaar op de stoep op stroom wachten. 

Het stadje was ruim een uur lopen en onderweg terug raakte ik in gesprek met een locaal meisje, Anita. Het werd een ander gesprek dan met de vele andere meisjes die me in Madagascar benaderd (soms was het meer: lastiggevallen) hadden: daar ging het al snel over het onderwerp “ik ben arm geef me geld” of “neem me mee naar je hotel dan doe ik alles wat je wil, en geef me daarna geld” maar dit gesprek was leuker. Ze was geinteresseerd en grappig en ook nog eens mooi. Bijna bij het hotel aangekomen nodigde ik haar uit voor een drankje. Ik vroeg of er ook nog iets leuks te doen was op dit eiland, en ze zei dat er die avond een leuke disco open zou zijn in de stad. Ja, ze had wel zin om daar naar toe te gaan, en ik kreeg haar telefoonnummer. Goed dat ik die telefoon had gekocht!! Ik zou haar bellen, zij zou naar La Palourde komen en samen zouden we naar de disco gaan.

Toen ik haar ‘s avonds probeerde te bellen kreeg ik haar voicemail. Sms’je gestuurd maar ook geen antwoord. WTF, dacht ik, heb ik weer. Maar ja, uiteindelijk toch maar besloten om te gaan, misschien was ze daar al en kon ze niet bellen ofzo. Taxi gebeld, en die bleek in een ander hotel ook een Frans stel op te moeten halen. Dat bleken leuke mensen te zijn, van mijn leeftijd en het werd (met enige hulp van 25cl flesjes prima rum die je voor 85 cent in de disco kon kopen) een leuke avond. Natuurlijk werd ik tijdens een langzaam nummer weer vastgegrepen door een malgache meisje, Nina. Ze was leuk maar ik ben toch alleen terug naar het hotel gegaan; ze was net iets te geinteresseerd in mijn bobbel in mijn broek (die vierkante, gevuld met geld dus ) en te weinig in mij zelf.

In de disco werden er flyers van een groot feest de volgende dag in een andere disco, aan de andere kant van het eiland, uitgedeeld. Het klonk goed, Sophie en Sebastian (het franse stel) zouden gaan en ik had er ook wel zin in. Die volgende avond bleek Sophie echter te moe om te gaan, dus ging ik uiteindelijk alleen naar de disco. Anita had ik nog steeds niet te pakken kunnen krijgen, maar Nina was er natuurlijk weer wel. Ook hier hadden ze die lekkere rum waardoor mijn normen wat vervaagden en het eind van het verhaal was dat de taxi er op de terugreis er een extra passagier bij had. Het werd een leuke nacht. Tja, nu was ik toch zo iemand geworden waar ik op had neergekeken: een niet zo heel erg rijke westerling die in een ontwikkelingsland een beetje de big shot uit gaat hangen en voor sekstoeristje gaat spelen. Maar ja, veel verschil met een gids betalen voor zijn diensten is er goedbeschouwd niet, praatte ik het voor mezelf goed. En zij had het ook leuk gehad (of kon heel goed acteren ). Voor ze wegging vroeg Nina nog of ik woensdag weer naar de disco zou komen; zij zou er iig zijn. Ik hield me een beetje op de vlakte en zei dat ik het nog niet wist want eigenlijk vond ik 1 keer wel genoeg; geen gewoonte ervan maken.

Zondagmiddag werd ik opeens gebeld door Anita. Door het stroomgebrek was haar mobieltje leeg en kon ze hem niet opladen, legde ze uit. Pas zondag was dat weer gelukt. Maar ze was die ochtend ook al langsgekomen bij mijn hotel en had mij daar zien zitten met Nina. Wie was dat? Hoe zat dat? Ik stamelde maar wat (blijft toch een moeilijke taal, dat frans), maar ze nam er blijkbaar genoegen mee want even later hadden we een nieuwe date…. voor woensdag. Dat kon een “leuke” confrontatie worden. Maar dit lostte zich vanzelf op toen Nina een zieke zus in Tamatave had; ze wilde haar bezoeken maar had geen geld. 3 keer raden bij wie ze kwam bedelen…. Kostte mij een paar euro maar hierdoor was ze woensdag wel van het eiland af, probleem opgelost.

Dinsdag heb ik bij een duikschool mijn “baptème” gemaakt; zeg maar de eerste duikdoop, met flessen dus, onder begeleiding van een instructeur. Met een boot gingen we met een flinke ploeg naar het noorden van het eiland, naar een los eilandje dat Ile aux Nattes heet. Het strand is daar zo mogelijk nog mooier dan op Ile Sainte Marie. Eerst zouden meer ervaren duikers gaan duiken, en daarna de groentjes, waarvan er maar 2 waren: ik en een frans meisje. Tot die tijd heb ik lekker aan het strand gelegen en gezwommen. Het water was heerlijk warm. Het was goddelijk.

Toen de duik. Met de boot naar een geschikte plek (niet al te diep en rustige stroming). Ik kreeg een wetsuit aan, lood om mijn middel, een duikbril en natuurlijk het duikvest met flessen perslucht, dieptemeter, opblaasbaar vest en mondstuk. Na een duidelijke uitleg en instructie van de Italiaanse instructeur liet ik me achterover in het water vallen. Ik had al vaak gesnorkeld dus dat was geen probleem maar het was in het begin wel wennen dat je onder water gewoon kan ademhalen: ik was niet anders gewend dat je daar je adem inhoudt en dat zorgde wel voor wat stresserig ademhalen. Waardoor je dus teveel lucht in je longen hebt en het moeilijk is om te duiken en beneden te blijven. Ook de druk in je oren op peil houden zodat ze niet ploffen door de waterdruk was even moeiijk en wennen maar dat ging na een paar keer wel beter. Maar mijn god wat was het mooi! Prachtig koraal, veel gekleurde vissen, bizarre planten, ik keek mijn ogen uit! Het was dat ik mijn tanden om het mondstuk geklemd moest houden anders was mijn bek opengevallen tot aan de bodem. Toen de instructeur het sein gaf om weer langzaam naar boven te gaan dacht ik dat we slechts een paar minuten hadden gedoken en ik had nog helemaal geen zin om hier weg te gaan. Maar we bleken dus ruim een kwartier ondergeweest te zijn.

We hadden gezamelijk lunch in een restaurant op Ile aux Nattes, waar ik een zuidafrikaans stel ontmoette. Relaxte en aardige gasten die hier 2 weekjes verbleven om te duiken. Erg leuk dat ik weer even Nederlands kon praten; dat begrepen ze redelijk en hun afrikaans kon ik ook best verstaan al was het niet hun native language en was hun engels beter. Na de lunch weer terug met de boot, waar ik tot mijn schrik zag dat vooral mijn benen toch wel zorgwekkend rood waren geworden; als de spreekwoordelijke kreeft. Die begonnen ook flink te gloeien, en daarna gewoon te branden. If you get too close to the sun, you get burnt….

Ik had er behoorlijk veel last van, zodanig veel dat ik me niet in staat voelde om te dansen en ik heb woensdag de afspraak met Anita afgebeld. Ze wilde wel donderdag komen eten; dat werd een gezellig diner met kaarslicht (zoals al mijn diners daar met kaarslicht waren geweest, noodgedwongen) en weer werd mijn idee bevestigd dat het haar niet om mijn geld ging. Leuk gepraat, en uiteindelijk zijn we toch nog naar de disco gegaan, dat werd heel erg gezellig, zo gezellig dat de avond op mijn hotelkamer eindigde (of eigenlijk: pas echt begon ).

De geisoleerdheid, gebrek aan goede wegen en vervoer, en gebrek aan steden van betekenis waren me echter toch een klein beetje gaan opbreken, en donderdag overdag had ik al de boot gereserveerd voor zaterdag. Na donderdagnacht was daar toch wat verandering in gekomen en stond ik op het punt om mijn reservering te annuleren en nog een weekje of wat bij Anita te blijven. Maar mijn verlangen naar de moderne geneugtes waren toch sterker en ik werd een beetje erg onrustig. Als Mozes niet naar de berg kan komen dan komt de berg maar naar Mozes, dacht ik, dus heb ik Anita gevraagd of ze zin had om een paar dagen met mij mee naar Tamatave te komen. Dat zag ze wel zitten, ze was er geboren, en kende de stad goed dus kon ze me de stad laten zien. En als bijkomend voordeel: dan zou ik mijn verjaardag niet alleen hoeven vieren maar samen met haar; in een echte stad nog wel. Whoohoo!

Ze kon niet meer mee met de boot van zaterdag (vandaag) dus zou ze die van morgen nemen. Toen ik net in het hotel in Tamatave aangekomen was belde ze me echter om te zeggen dat die boot ook al vol zat. Maandag was er pas plek; Dus moet ik alsnog mijn lieve vriendinnetje missen op mijn verjaardag. Maar ja, zondag is toch een rotdag om te vieren, als alles en ook veel restaurants dicht zijn. Dan maar wachten tot maandag. Maar dat duurt nog wel 2! hele dagen!!! :( 

Maar goed; ik heb inmiddels wel weer mijn internet fix gehad en zit in een modern hotel met tv en airco en water dat altijd stroomt en licht dat het altijd doet. Dat maakt het toch allemaal wat draaglijker.

Met de man in de telefoonshop (een Franse expat, die ook nog tevergeefs geprobeerd heeft mijn Nokia te unlocken) had ik hier namelijk een gesprek over. Ik wist dat de vorige verkiezingen in 2002 zowat een burgeroorlog tot gevolg hebben gehad omdat er wantrouwen en onduidelijkheid over de verkiezingstellingen waren. Beide kandidaten, de zittende president Didier Ratsiraka en de uitdager Marc Ravalomanana claimden de overwinning wat een grote crisis tot gevolg had waar aanhangers van Ratsiraka oa aanvoerwegen van de havens naar de hoofdstad blokkeerden en er diverse andere geweldsuitbarstingen waren. De telecom-man sprak over dagelijkse schietpartijen, mensen die met kalashnikovs rondliepen en over een algeheel dreigende sfeer. In principe was hij als buitenlander en buitenstaander veilig maar je weet nooit of de vlam in de pan slaat… dus kneep hij hem best wel. Hij achtte het niet uitgesloten dat het deze keer weer tot problemen zou kunnen leiden.

Nou moet wel gezegd worden dat de crisis pas een tijdje na de verkiezingen begon en dus zal ik er weinig last van hebben…. hoop ik. De crisis heeftwel lang geduurd: van begin 2002 tot juli 2002 toen Ratsiraka eindelijk zijn nederlaag toegaf (daar was een hertelling voor nodig) en het land uit vluchtte.

Met mijn gids in Tana had ik ook een gesprek over de verkiezingen. Hij kon zich lang niet altijd vinden in de politiek van Ravalomanana, noemde hem zelfs de Berlusconi van Madagascar. Het is een self made man die helemaal onderaan begonnen is met het huis aan huis verkopen van yoghurt en vandaaruit een enorm yoghurtemperium heeft opgezet waar hij schatrijk mee is geworden en dat zich na verloop van tijd al lang niet meer beperkte tot yoghurt alleen. Als president is het iemand die veel voor het land heeft gedaan maar wel altijd heel slim heeft gezorgd dat zijn eigen zaakjes er ook wel bij voeren. Desondanks zou Kita wel weer op hem gaan stemmen, want tja, de rest was nog slechter volgens hem.

Ja de 2e kamerverkiezingen in NL ga ik dus volledig missen maar zo erg is dat dus niet; de verkiezingen hier zijn overduidelijk veel spannender dan dat ingeslapen gedoe in NL!

De reis hiernaartoe was lang en zwaar maar is me beter bevallen dan de reis naar Majunga. Kwam waarschijnlijk doordat ik nu niet ziek was… Afgelopen donderdag rond 4 uur ‘s middags zou de taxi vertrekken maar dat werd uiteindelijk half 7. Weer was ik de enige vazaha, de rest van de groep bestond o.a. uit een compleet gezin inclusief kleine dreumes (die ik de hele reis niet of nauwelijks heb gehoord), 2 samenreizende vriendinnen en voor de rest alleenreizende Malagasy. Toen we vertrokken was de minibus nog niet vol maar onderweg stapten er nog wat mensen in.

Ik was erg blij dat ik weer on the road was! Het eerste gedeelte van de reis had ik al gedaan en ging over een goede weg. Rond negen uur stopten we in een klein dorpje om te eten: rijst met kip, en als drinken was ranovola, dat het water is waar de rijst in heeft gekookt. Dit was de eerste keer dat ik dit dronk en het is op zich best te drinken, beter dan gewoon water. Een soort thee is het eigenlijk, en goed gekookt, dus ook veilig voor vazaha.

Na een tijdje werd de weg steeds slechter. De gemiddelde snelheid daalde tot een 10km/uur of nog langzamer. Soms stonden we stil terwijl de chauffeur zocht naar de beste manier om de kuilen en groeven en rotsblokken te ontwijken. Hij was zo geconcentreerd bezig dat de muziek uit moest. De auto schudde en kraakte en ik hoopte dat de vering het zou houden.

Na een flink aantal uur zo voorthobbelen (het was te donker om op mijn horloge te kijken) werd de weg plotseling weer goed. Een zucht van verlichting ging door de bus, en de bijrijder zette blij de muziek weer keihard: vrolijke reggea vulde de bus. He he; het moeilijkste hebben we gehad, dacht ik.

Er was nog een flinke weg te gaan maar nu kon ik tenminste slapen. Rond half 6 kwamen we bij Ambanja aan, waar enkelen uitstapten. Dit is het dichtstbijzijnde stadje bij het eiland Nosy Be. Wij gingen door over een weg die soms toch wel weer slecht was, en rond een uur of negen kwamen we in Ambilobe aan, het laatste stadje van betekenis voor Diego.

Hier moesten we overstappen in een andere taxi. Tenminste, de mensen die nog overwaren. Naast ikzelf waren dat de 2 samenreizende vriendinnen en een meisje dat in de eetplaats was opgestapt.

Deze taxi was van een andere transporteur dan waarmee we de reis begonnen waren. Het was een samenwerkingsverband, ik hoefde alleen even mijn ticket te laten zien. Toen ik dat deed waren er opeens boze gezichten, druk verontwaardigd gepraat en allerlei druk gedoe. Gelukkig kwam ik er al snel achter dat niet ik het probleem was maar dat dit een conflict tussen de transporteurs was. De transporteur in Majunga bleek de boel flink genaaid te hebben. Hij had mij een echte vazaha prijs berekend: 70.000 Ariary (wat ik al flink aan de prijs vond, maar ja vergelijkingsmateriaal had ik toen niet) maar de echte prijs was slechts 45.000 Ariary, en dat had hij ook heel “netjes” doorgegeven. De 25.000 had hij dus sneaky in eigen zak gestopt en daar was men uiteraard vrij pissig over. Dat ik teveel betaald had kon me op dat moment aan mijn derrière oxideren, mijn probleem was het niet dus ik liet ze lekker de boel zelf uitzoeken.

Mijn bagage werd overgepakt naar de andere minibus. Nou, nu zullen we er bijna zijn hoopte ik; volgens mijn reisgids restte ons nog slechts een ritje van 2-3 uur. I couldn’t have been more wrong. De bus was nog lang niet vol en dat kon natuurlijk niet dus bleven we maar luid toeterend rondjes rijden om meer passagiers te vinden. Na een paar uur was ik het goed zat; ik was moe stoffig en vies. De taxi zat vol, naar mijn idee dan, waar wachtten die gasten nog op? Meer passagiers dus; er kan altijd meer bij. Pas toen we echt hutje mutje op elkaar zaten (in totaal 24 passagiers, 2 keer zoveel dan het aantal zitplaatsen) leken ze tevreden en konden we vertrekken. Maar niet nadat er eerst nog diverse pakjes kris kras door de stad opgehaald en afgeleverd werden. En uiteraard konden we niet gaan voordat de chauffeur en bijrijder hun dagelijkse portie khat hadden gehaald, een plastic tas vol verse blaadjes.

De reis naar Diego bleek niet 3 uur maar ruim 4 uur te duren want om de haverklap moesten er mensen uit of in, en vaak werden we gestopt door de gendarmerie voor controle. Een militair die meereed moest er dan ook uit om te salueren en een praatje te maken. Eindelijk, EINDELIJK kwamen we rond 5 uur aan in Diego. Al mijn kleren, mijn armen en gezicht zagen roodbruin van het stof terwij de 2 meisjes er nog steeds uitzagen alsof ze zich net opgefrist hadden en op het punt stonden uit te gaan. Hoe de fuck doen ze dat toch?? Mijn stoffige verschijning was dan ook aanleiding tot grote hilariteit.

In Diego heb ik het eerste het beste hotel genomen dat ik tegenkwam. Een oud hotel gerund door een Chinees echtpaar. Niet supergoed, alles was nogal oud en de douche bestaat uit een mandi met bekertje. Maar goed ik kon me opfrissen en omkleden, en mijn vuile kleren laten wassen. In een restaurantje een gerookte vissalade gegeten, en een ENORME zebukarbonade en veel bier gedronken. Het bed sliep goed.

Net ben ik langs Air Madagascar gegaan en heb voor a.s. donderdag een vlucht naar Ile Sainte Marie geboekt, via Tana, voor een euro of 100. Tot die tijd nog maar even kijken wat te doen; Diego is een leuk en dynamisch stadje en er zijn meerdere mooie wildparken in de buurt.